Napoleon Bonaparte, die later Napoleon I werd, is een van de meest markante figuren uit de geschiedenis van Frankrijk en Europa.

Hij werd in 1769 op Corsica geboren en maakte al op jonge leeftijd naam als artillerieofficier tijdens de Franse Revolutie. Als briljant strateeg, begiftigd met een uitzonderlijk politiek inzicht en een onverzettelijke wil, klom hij snel op de ladder van de macht.

In 1799 nam hij door de staatsgreep van 18 Brumaire de leiding van de staat over en werd hij Eerste Consul, waarna hij in 1804 tot keizer van de Fransen werd gekroond. Onder zijn bewind ondergaat Frankrijk ingrijpende hervormingen: de invoering van het Burgerlijk Wetboek (de zogenaamde Code Napoléon), administratieve reorganisatie, modernisering van het onderwijs met de lycées, de oprichting van de Banque de France en de consolidatie van de instellingen.

Als uitmuntend militair leider behaalde hij grote overwinningen, zoals bij Austerlitz, Jena en Wagram, waardoor de Franse invloed zich over een groot deel van Europa uitbreidde. Maar zijn ambitie en de opeenvolgende coalities tegen hem leidden tot moeilijkere veldtochten, met name in Spanje en Rusland.

Nadat hij in 1814 tot aftreden was gedwongen en naar het eiland Elba was verbannen, keerde hij tijdens de Honderd Dagen kortstondig terug aan de macht, voordat hij in 1815 bij Waterloo definitief werd verslagen. Hij bracht zijn laatste jaren door in ballingschap op het eiland Sint-Helena, waar hij in 1821 stierf.

Napoleon I, een complex figuur die zowel een visionair hervormer als een omstreden veroveraar was, heeft een onuitwisbare stempel gedrukt op de politieke, militaire en juridische geschiedenis van Frankrijk. Zijn nalatenschap blijft van invloed op de moderne instellingen en spreekt tot de verbeelding van het collectieve bewustzijn.